En France, le camping relève du code de l'urbanisme et de la compétence communale. Les mairies contrôlent rigoureusement l'occupation. Les terrains de camping exigent des autorisations, tandis que les aires d'accueil fournissent eau et vidange.

Sur votre terrain privé, vous pouvez installer des tentes pour vos proches pour trois mois par an maximum. L'habitation permanente sous tente ou caravane sur un terrain non constructible est strictement interdite. Le camping sauvage est prohibé sur le littoral, mais le bivouac nocturne reste toléré. Le piège majeur est d'accueillir des campeurs sans déclaration préalable.

Consultez toujours en mairie le plan local d'urbanisme avant toute installation, déposez une déclaration préalable pour recevoir des campeurs payants, et vidangez les eaux usées de votre véhicule uniquement aux bornes officielles.

In Frankrijk valt kamperen onder de wetgeving van de ruimtelijke ordening en het lokaal bestemmingsplan. Gemeenten controleren het grondgebruik streng. Recreatieve campings vereisen officiële vergunningen, terwijl camperplaatsen voorzien in openbare servicestations voor drinkwater en vuilwaterafvoer.

Op uw eigen privéterrein mag u tenten opzetten voor vrienden of familie gedurende maximaal drie maanden per kalenderjaar. Permanent wonen in een tent, caravan of kampeerauto op niet-bebouwbare grond is wettelijk verboden. Wildkamperen is verboden langs kusten en natuurreservaten, maar een nachtelijk bergkamp mag wel. De grootste valkuil is betalende kampeerders ontvangen zonder officiële gemeentemelding.

Raadpleeg bij het gemeentehuis altijd het lokale bestemmingsplan vóór enige kampeeractiviteit, dien tijdig een voorafgaande melding in voor betalende gasten, en loos afvalwater van uw kampeerauto uitsluitend bij erkende openbare verzorgingsplaatsen.